Ateşin Sızısı Yüreğimde…

Kırmızı…
Ateş…
Sıcaklık…
Yaşamın penceresinden baktığımızda gördüklerimiz…son zamanlarda üzerimize yağan küller…dört bir yana savrulan alevler ve yokolan bir yeşil…Nereye baksak, alevin sıcak yüzü canımızı acıtıyor…Nereye gitsek, güneşin önüne perdesini çekmiş oluyor duman…Sonrası bir koca karanlık, sonrası sıcaklığın inadına bir üşüme…Yeşile vurgun yüreklerin seslerini duyar gibiyim şimdilerde…çocuk kahkalarının çınlattığı çamlıkların kokusunu, kuşların şarkılarını yeni güne armağan ettikleri ve şimdilerde seslerini kaybettikleri dünyalarının yokoluşunu, saçlarında savrulan rüzgarla birlikte kırlara merhabasını ileten, sonra soluklanan, sonrasında bir küçük uğur böceğinin getirdiği sevinci haykıranların hüznünü biriktirmekteyim şimdilerde…

Kırmızı…
Ateş…
Yokoluş…

Yüzünü kaybeden bir yeşil var pencerenin önünde…Fidanları tuttuğumuz ellerimizi kanatıyorlar…Acı dört bir yana yayılırken, yarınlara dair umudumuz hangi kovuğun içinde kendine hayat bulacak belirsiz…Katliamın kirli elleri, alnımızdaki emeğin terini yoketmek için uğraşmakta…Oysa renkleri giydirmiştik biz ormanlara…şarkılarımızı emanet etmiştik…oysa çiçekler derlemiştik gönül dolusu, vermek için sevdiklerimize…bir sincabın koşturmacasında bulmuştuk telaşlarımızı, bir ağacın yüzüne yazmıştık dileklerimizi…diyorum ya…simdilerde ateşin kırmızısı dağlıyor içimizi…ölü toprağı serpiliyor sanki yıllarla yaptığımız resmin üzerine…birileri gelip kara kalemle çiziyor üstünü… ateşi baş tacı yapıyor, külleri savuruyor…sonrası yokoluşun o derin sessizliği…

Kırmızı…
Ateş…
Yangın…

Ormanın iniltisi var şimdi kulaklarımda…Ateşin çıtırdayan sesi…İçimi burkan bir kırmızı…Sonrası isyan…Sonrası çaresizlik…Tutuşan her bir dal, hangi öfkenin kurbanı acaba…yeniden yaratabilmek için göğe çevirmeli dumanlar arasından yüzümüzü…ellerimizi uzatmalı toprağın tenine…yeşile boyamalı yeniden entarisini…kaçacak yer arayan canlıları düşünmeli…ve yeniden demeli…yeniden…yeniden…yeşillenmeli…