Kendimiz Boyadık Ramazan Resimlerini…

Bir resim çizelim gözlerimizle…Kocaman bir sofra…Etrafında birikmiş yüzler ve gülüşleri…Birlikteliğin getirdiği huzur ve nefis kokuların uyandırdığı şükürler… Onbir ayın sultanı ramazana yakışır şekilde hazırlanmış bir masa…Yaydığı kokuyla kendini dayanılmaz kılan ve o izdihamın içinden ne emeklerle alınmış başrol oyuncusu pide…Türk mutfağının en başı mağrur lezzetleri…Ve ramazanın gözdesi güllaç tatlısı…Yüreklerin dinginliği ve sohbetin bolluğuda cabası…Ilık bir rüzgar gibi masada dolaşan sevgi…

Masada küçük bir çift göz düşünün…Sabırsız…Kulağı caminin minaresinde…ilk teravih namazını kılmış aksam elinden tuttuğu babasıyla…Sonrasında uyku mahmuru gözlerle kalktığı sahurun ardından ettiği niyetle, tekrar dalmış uykunun o sahiplenici kollarına…Gölge oyunu dedikleri hacivat ile Karagözü düşlemiş eskilerden beri anlatılan…Kukla oyunlarını…Birde bayram kıyafetlerinin hayalini saklamış yastağının en derinine ve el vermiş geceye…

İlk oruç…
İlk nefsine hakim oluş…
İlk iftar sevinci…

Sayfayı çevirelim şimdi…Yeni bir resme bakalım…Mutlu bir gelecek dediğimiz çocuklar var yine sahnede…Koridorlarda kapıların ardından uzanıp bizi tutan sesleri…Upuzun bir masa…Sandalyeler hali hazırda, içlerinde kimi zaman yalnızlıklar büyüten minik bedenleri beklemekte…Devlet tarafından ellerinden tutulan birçok yürek gelecek birazdan…Kimi ağlamaklı, kimi sessiz, kimi şen şakrak…Rengarenk bir gökkuşağı masanın etrafını saracak…Şansını yitirmemiş olanlar onlar…Hayatta hala bir umudu olanlar…Belki bir puan geriden başlamışlar yaşam koşusuna ama yinede kimsesizler yurdu, darmadağın hayatlarının ışığı olmuş tertemiz yüreklerine yansıyan... Masada ramazanın ayrıcalığına denk düşen bir düzenleme…Kimi geceden sahura kalkmış, kimi özenmiş büyüdüm diyerek; sabah karar vermiş ama işte oruç tutmuş çoğu, yüreğinde belki ilkleri yaşamanın heyecanıyla…Kulaklar yine caminin minaresinde…Sabırsızlık yine almış başını yürümüş…Eller dualara açılmış…Güzel bir gelecek umuduyla…

İlk oruç belki…
Yarım yamalak sevgiler…
Beklenen iftar topu…
Yinede umutlu hayat…

Şimdi kaba kuvvetin hüküm sürdüğü sokaklara gidelim…Sarılacak kimse yok…El verilecek…İsyanların kol gezdiği, hayatların darmadağın olduğu sokaklar…Yine küçük bir beden…Hep itelenmiş, acıya maruz kalmış, yüreğindeki çocukluğu yüzüne yansıtma şansı verilmemiş, mor halkaların bezediği bedeninde nice oyunlarını kaybetmiş bir çift ürkek göz…Ezan sesleri sokaktaki kimsesizliğin yerini almış; iftar sofralarının heybeti, umutla beslemiş yüreciğini…Gitse…Oda bir kaşık çorba içse, sebeplense…Kalabalıkların sıcaklığını hissetse, yalnızlığını unutsa, zaten hep yarı aç olan bedenine, ramazanın şefkatini ve cömertliğini eklese… Cadde kenarlarında kalmasa artık, minarelerden yansıyan aydınlıkla kaldırsa yüzünü göğe…Bir minik el düşünün işte…Sahipsiz…Bakın etrafınıza…Sokak başlarına, merdiven boşluklarına, tren istasyonlarının tenhalarına…mutlu olma dertleri yok onların, oyuncaklarla oynama şansları, seçemedikleri barbileri, resimli defterleri…onların sadece madur edilmiş bir hayatları var kuşku götürmeyen…gördüğümüz, duyduğumuz , bildiğimiz ama beklide boşverdiğimiz…

Sayfada kalalım biraz…Sokaklarda…İhtiyacı olanlara verilen iftar sofralarının kenarında olalım yine…Çocuklar…Hepsi doluşmuş işte, güvensiz ve her an kaçmaya hazır…Bir lokma daha almak umuduyla…Yinede cıvıl cıvıl içleri, çocuklukları gelmiş onca soğuğa inat…Bir ay var daha…Bir koca ay…Onbir ayın sultanı Ramazan ya…Küpecikler var daha…Minik elleri yine havada…Bir sıcak ekmek umuduyla…

İlk açlıkları değil belki…
İlk yalnızlıkları…
Ve de ilk el açmışlıkları…
Dualara…

Kalem tükendi…Çizdiğimiz resimler ortada…Ramazan her yerde ayrı ayrı…Kimi sıcak bir yuvanın sahipleniciliğinde…Kimi kalabalıkların içinde, yalnızlığının bilincinde…Kimi de şehrin ışıklarının hiç aydınlatmadığı, o sokak aralarında…On bir ayın Sultanı Ramazan geldi…isterimki umut olur her bir gönüle ve resmimizi boyar en güzel renkleriyle…