İŞKENCE İLE YÜZLEŞEN HAYAT…

Masallarla büyümüştük oysa…

Ve güzeldi hep sonlar…

Gözlerini gazete sayfalarından gözlerimize değdirdiğinde anladık içimizi burkan acıyı… Her zaman, her yerde, ne sebeple olursa olsun yaşanan işkence, gelip bulmuştu bizi yine bir genç kızın bedeninde…Şiddet, kırılan onur, liğme liğme olmuş hayaller ve sonrası karanlık…Ya yarın? Yarın nasıl bir tül perdenin arkasında gizlenmiş oldu artık… Kim cesaret edipte kaldırır, nasıl ürkmez artık yürek yeni adımlar atmaya ve genç kız nasıl kalkar onca nedenini bilmediği cezadan sonra ayağa…Dil yetmiyor bazen acıyı anlatmaya…Ses ulaşmıyor görmeyen gözlere…Hayat yetinmiyor, aldığı canlarla…

Ne zaman geldik bu noktaya…Ne zamandır merhamet ve insanlığımızı yitirdik…Ne zamandır zalimce baktık bedenlere, onur kırıcı sözleri dilimize tespih yaptık…Ne kadar oldu dudaklarımıza değmeyeli hayır dualar…İçimizi boşaltan neydi ve niyeydi bunca öfke…Bir genç kızın bedeninden alınan masumiyet, ne işimize yarar bunca acıdan ve gözyaşından sonra…Bazen öyle bir an geliyor ki, işkencenin gölgesinde kalıyor hayatın ışıltısı…

Oyuncak bebeklerimiz vardı oysa…

Ve gülüşleri avuçlarımızda…

Bedeninde gördüğümüz izlerin ardından duyduk düşen yıldızların sesini…Oysa gök ve yıldızlar her zaman iyi dilekler tutmak için bir nedendi…Acı geldi, yıldızları kana buladı…Garanti edebilir miyiz şimdilerde bir ertesi hikayenin daha iyi olacağını…Toplum bunca umarsızken ve vicdan artık uzaklarda kalan bir duygu olmuşken, elimizin altındaki hayatımızı ne kadar koruyabiliriz…ya bedenlerimizi…ya bunca zamandır içimizde korumaya çalıştığımız yinede iyi günler olacak bir gün temizliğindeki o çocuksu inancımızı…ve bizler devam ederken hayatımıza kaldığımız yerden, o gözler ve ardındaki acı ne kadar zaman sonra silinir sizce yüreğimizden…Sessiz bir çığlık, ulaşmışken fotoğraftan bize; ne kadar tıkayabiliriz kulaklarımızı hala ve hala yaşanan bunca zalimliğe…Her yeni gün, bir parçamızı daha eksiltiyor ve alıp götürüyor bizi bizden…

Yıldızlara astığımız dileklerimiz vardı oysa…

Hepsi umutlara sevdalı…

Kaçacak hiçbir yeri olmayan birinin çaresizliği nasıldır acaba? Gün be gün ölmek, her güneş doğumunda karanlığı yaşamak onca ışığa rağmen ve yok olmak zaman içinde dayanılmaz bir acıyla…Bu öç duygusu, bu nefret, bu aldanmışlık niye…Ne zamandır tanıyamaz olduk kendimizi….Ne kadar süredir hayatın koşturmacası içinde kaybolup da, yitirdik bizi ayakta tutan değerlerimizi…Ve niçin bakmıyoruz hiç aynalara ve değişen yüzlerimize…Korkuyor muyuz bizlerde yoksa yakalanmaktan? Korkuyor muyuz değiştik demekten ve tanıyamamaktan kendimizi… Yaşam, acı ve işkenceyle dağlıyor yüreğimizi… Biz izliyoruz sadece…Sahnede kan gövdeyi götürmekte ve bir yerlerde canı acımakta insanların…Bir yerlerde adresi olmayan çocuklar büyümekte, bir yerlerde ölmekte insanlar ve bir yerlerde olmadık sesler yükselmekte…Sahneyse hep gözlerimizin önünde…

Oysa çiçek açmalıydı bedenler…

Ve şarkılar söylemeliydi çocuklar…