Haydi toparlan artık, gidiyorsun…!

Nasılda geçiyor zaman… Hoşgeldinlerle karşılanmış, neşeli şarkılarla buyur edilmiştin… Hayat akıp gidiyordu ve bir yeni başlangıç hissi dolanıyordu içimizde… Neydi değiştirmek istediğimiz? Hayata olan inancımızı yeniden kazanmak için mi gidişini bekliyorduk yoksa gidişinle üzerimizden kalkacağını sandığımız o tüm ağlayışlar, yoksunluklar ve çaresizlikler, gelen yeni yılla birlikte yeni bir umuda mı dönüşecekti…

Hayat ile ilk tanıştığımız günden beri fark edebildik mi acaba onca koşuşturmanın içinde yoğrulurken günler, aslında ne kadar az şeyin derinine inebildiğimizi… Büyüme telaşlarımız vardı öncesinde,  minik minik emekleyerek, düşe kalka, dokunarak ve durmadan sorarak anlamlandırmaya çalışıyorduk yaşamı… Ana kucağından ayrılışımızın bedeliydi sendeleyişlerimiz, ağlayışlarımızsa elde etme hırsının ilk sinyalleri… Henüz fakirleşmemişti duygusal hayatımız yinede; elini uzatandı sevdiğimiz, çocukça oyunlarımızdı masumiyetimiz…

Kaçamadık büyüdük… Okul telaşlarına bulandık, sınavlarda yorulduk, kendimize küçükte olsa bir yer edinmek için çabaladık durduk… Öylesine hızlıydı ki koşuşumuz,  tutabildiğimizce koparıyorduk yaşamdan bir şeyler… İçimize işliyordu öfke nöbetleri artık, hırslar, yer edinme çabaları; ruhumuzu ele geçirmeye başlamıştı çıkar savaşları, acımasızlıklar, adam asmacalar ve bitmek tükenmek bilmeyen hoyratlıklar…

Nasılda geçiyor zaman… Bir film şeridi oldu işte sana gelişimiz… Sıkıca kavramaya çalıştığımız yıllar, bir bakıyoruz ki çabucak kayıveriyor avuçlarımızdan… Yaralanan yüreklerimizle giyiniyoruz yılları… Sarı, mavi, yeşil, mor…Her rengi alıp ta, süslemek istiyoruz büyütüp beslemeye çalıştığımız yarına dair umudu…Bilmem kaç zamandır heves ettiğimiz o tatile çıkmak, sevilenlerle düş kurmak, kırılgan yüreğimizin üşümelerini dindirmek, bedenimize yapışmış monotonluktan biraz olsun kurtulmak ve nefes almak istiyoruz beklide…Acemisi olduğumuz gülüşlere değirmek yüzümüzü, düş nöbetlerinde yolumuzu şaşırmak, güneşi üzerimize çekmek, her yanımızı saran o küf kokusundan arınmak  ve bilmek aslında duyumsayarak yaşadığımızı dolu dizgin…

Haydi, toparlan artık gidiyorsun…!

Bak yeni bir yılın ayak sesleri duyulur oldu yakınlardan… Sırtımızı  sıvazlıyor hayat, hadi yine iyisiniz dercesine… Bir dolu zaman daha var sanki önümüzde, biliyormuşçasına ne kadar süre daha soluk alıp vereceğimizi… Göz kapaklarımıza gelip oturan onca zamanın yorgunluğu diilmi ve bilinmezliği aslında yarının bir serçe kanadı kırılganlığında olduğunu… Sakladığımız yüreğimizi biraz daha ön ayak etsek diyorum, tozlu raflarda unuttuğumuz sevda romanlarını parıldayan gün ışığına armağan etsek artık ve bilsek uğruna dövüşmek zorunda olduğumuz bir hayatımız olduğunu…

Hoşgeldinlerle karşılayacağız bak yine seni… Eskisini gönderiyoruz ya, neşemiz tamda yerinde. Köşe bucak herkesten kaçırdığımız iyi dileklerimiz, dudaklarımıza yapıştı yine… Kocaman harflerle yazacak, altını kalın kalemlerle çizeceğiz senin ve yeminler edeceğiz bu senenin diğerlerinden farklı olacağına… Ama sonrasında… Yine bilmeyeceğiz kıymetini belki ve bize tanınan bir şans daha olduğunu senin…

Haydi toparlan artık gidiyorsun...!

Kapıda kalmasın 2010…

Gözlerimizi kısarak bakıyoruz ardından senin…

Suçu sende arıyoruz yapamayıp, yaşayamadıklarımızın,

Bir nefeslik ahımızı sana yüklüyoruz...

Bu yılda diyoruz böyle geldi geçti işte…

Umutlar yenisine…

Hoş geldin diyoruz gülümseyerek yepyeni yılımıza…

Uzanıp dokunuyoruz gözlerimizi kamaştıran ışıltısına…

                                                                                              Tuğba KUTSAL